“Ik werd zekerder van mezelf”

Door omstandigheden moest Yent’l De Nys (26j, toen in 2013) haar middelbare studie Jeugd- en gehandicaptenzorg on hold zetten. Maar bij de pakken bleef deze energieke jonge dame hoegenaamd niet zitten. Daarvoor was haar honger naar haar droomjob te groot. “Ik wilde opvoedster worden, maar wist niet waar te beginnen. Werk met Zin zette mij op weg.”

Nadat Yent’l haar studies moest pauzeren, ging ze werken als poetsvrouw met dienstencheques. Dat was niet meteen de job waar ze als kind van droomde. “Ik deed het niet met volle goesting. Ondertussen was ik wel alleen gaan wonen en ik moest toch kunnen overleven. Na een tijdje voelde ik meer en meer dat ik iets wilde om op terug te vallen. Ik wilde een job die ik graag zou doen. Alleen was het niet zo eenvoudig om als alleenstaande een opleiding te volgen. Ik liep al gauw vast. Mijn opleiding Jeugd- en gehandicaptenzorg afmaken ging op dat moment niet. Een voltijdse opleiding was gewoonweg niet te combineren met werken.

Dus wat moest ik doen? Ik wilde mijn mogelijkheden onderzoeken en kijken of dat dan iets voor mij was. Alles wat ik kon doen, wilde ik proberen. Via een kennis kwam ik bij Werk met Zin terecht.”

Yent'l De Nys getuigenis loopbaanbegeleiding

Speciaal geval

Een ding stond vast voor Yent’l de deur van Werk met Zin open trok: ze wilde opvoedster worden. Haar droomjob had ze al duidelijk voor ogen, alleen de weg ernaartoe was nog duister. “Dat maakte van mij een speciaal geval”, lacht Yent’l. “Ik wilde doodgraag iets ondernemen, alleen wist ik niet wat en hoe. Eigenlijk wist ik ook niet goed wat ik moest verwachten van de loopbaancoaching. Het was in het begin toch even aftasten. Mijn coach Katrien maakte mij duidelijk dat ze mij geen oplossingen ging voorschotelen. Ze zou mij wel helpen zoeken. Die ruimte voor mijn eigen inbreng vond ik heel fijn. Uiteindelijk pikte Katrien perfect in op mijn noden.”

Twijfel weggewerkt

Tijdens de coaching werd Yent’l gerustgesteld. Ze moest haar droom helemaal niet opgeven. “Een persoonlijkheidstest bevestigde dat een sociale richting mijn dada is. Daar begon ik soms aan te twijfelen. Ook al weet je goed wat je heel graag wil doen, sommige dingen zijn gewoon niet mogelijk in het leven. Op een gegeven moment moet je dat ook kunnen loslaten. Gelukkig was dat nu niet het geval. We zijn meteen van start gegaan met het leren schrijven van een goede sollicitatiebrief. Katrien leerde mij waar ik op moet letten. Ze gaf mij veel nuttige tips voor tijdens een sollicitatiegesprek. Ik moest bijvoorbeeld vooraf aan mijn vrienden vragen wat ze van mij vonden. Dat was heel confronterend. Maar die feedback gebruik ik nog altijd. Tijdens een sollicitatiegesprek weet ik mijn werkpunten om te zetten naar iets positief. Dan zie je de persoon aan de andere kant van de tafel denken: Hé, ze kent dat en heeft ons door.”

Sollicitatiebrief die scoort

Vooral het leren schrijven van een sterke sollicitatiebrief betekende voor Yent’l een stevige stap vooruit. “De tips die ik kreeg waren heel bruikbaar. Het zijn extraatjes die jouw brief speciaal maken en ervoor zorgen dat hij er uitspringt. En het werkt echt. Sinds ik de coaching volgde waren mijn sollicitaties een succes. Ik werd minstens uitgenodigd op basis van mijn brief. Bij de gesprekken kom ik nu veel zekerder over omdat ik weet waarop ik moet letten. Ze krijgen mij niet meer snel van slag.”

Duwtje in de rug

Ondertussen vatte Yent’l haar opleiding Jeugd- en gehandicaptenzorg terug aan. Ook daar kon ze meteen haar nieuwe skills tonen. “Een paar weken terug leerden we tijdens de les Nederlands hoe we een sollicitatiebrief moesten schrijven. Daar wist ik dus wel het een en ander over! Al mijn kennis plakte ik in mijn brief. Achteraf vroeg de leerkracht of hij deze als voorbeeld mocht gebruiken om te projecteren op de muur. Dat maakte mij blij en fier. Ik vertelde toen over Werk met Zin. Helemaal onvoorbereid ging ik voor de klas staan om mijn ervaringen te delen met mijn klasgenoten. Ik zei hen dat loopbaancoaching je het duwtje in de rug geeft dat je nodig hebt. Het was soms confronterend. Je legt jezelf bloot, maar het was niet erg om dat te doen. Het gaat er allemaal gezellig en open-minded aan toe.”

Droomjob binnen handbereik

Of Yent’l nog steeds werkt via dienstencheques? Nee. Sinds haar loopbaancoaching zette ze al aardig wat stappen richting een job als opvoeder. “Meteen na mijn loopbaancoaching kon ik beginnen in een rusthuis. Daar volgde ik een opleiding als logistiek assistent. Niet veel later veranderde ik van rusthuis. Dat was trouwens wel verrassend. Ze hadden al een kandidaat gevonden, maar ik kwam last-minute nog op de proppen. Ik was blijkbaar toch overtuigend in mijn gesprek want ze namen mij aan. Mijn contract van zes maanden werd een keer verlengd. Daarna ging het niet meer. Afgelopen zomer stapte ik naar VDAB om te horen of ik geen opleiding kon volgen. Ik had het geluk dat opvoeder een knelpuntberoep is. Twee weken later zat ik terug op de schoolbanken. Nu krijg ik een gewaarborgde uitkering terwijl ik op mijn tempo mijn diploma haal. Het is allemaal traag gegaan, maar sinds ik de loopbaancoaching volgde zat er wel een enorme evolutie in.”

(2013)

—–

Hoe zou het nog zijn met Yent’l – anno 2017?  

Omdat loopbanen blijven evolueren en een verhaal nooit af is, zijn we nieuwsgierig naar waar diezelfde mensen intussen staan. 

Hoe zijn je studies voor opvoedster verlopen?

“Het was een hele uitdaging om terug te gaan studeren. Het vergde discipline in de combinatie met een huishouden. De school was in Mol en tijdens de treinrit kon ik wel goed werken. Soms zelfs beter dan thuis omdat ik minder prikkels ervoer.”

“Contacten leggen ging minder vlot. Ik was een vlinder. Ik had een reeks vrijstellingen en volgde les in verschillende groepen. Het heeft even geduurd voor ik daar mijn plekje vond. Ook omdat ik uit Antwerpen kwam en alles op de regio Noorderkempen was gericht voor bijvoorbeeld werkbezoeken en stageplaatsen.”

“Ik heb twee jaar over mijn studies gedaan. Door mijn leeftijd en levenservaring keek ik met andere ogen naar mijn lesgevers en de informatie. Dat was ook merkbaar aan mijn goede resultaten. Ik voelde een grote verantwoordelijkheid en had in het begin wat last van faalangst. Voor mezelf had ik de lat erg hoog gelegd. Ik moest kost wat kost dat diploma halen. In juni 2015 was ik dan afgestudeerd.”

Hoe zette je dan je stappen op de arbeidsmarkt in je nieuwe sector?

“Ik kon al snel starten in een vervangingscontract. Eerst deeltijds, dan elders enkele maanden voltijds. Maar vanaf dan ging het bergaf. Ik had een korte vervanging, maar met een onbekende doelgroep. Ik werkte zelfs even in een crèche en dan deed ik een andere vervanging waar ik enkel de kleine klusjes kreeg, maar amper contact met de gasten had. Recent had ik weer een vervanging, met een nieuwe doelgroep. Daar kwam ik in een leuk team terecht en dat zorgde voor een aangename ervaring.”

“Mijn cv had ik opgemaakt bij de loopbaanbegeleiding bij Werk met Zin en dat werkte goed. Ik werd vaak uitgenodigd voor gesprek. Maar als je dan hoort dat er 85 kandidaten zijn voor één vacature, dan weet je dat de kans klein is. Mijn knelpunt is dat ik nog geen rijbewijs heb. Voor woon-werk verplaatsing tot daartoe, maar ook tijdens het werk is autorijden meer en meer een vereiste. Daardoor ben ik zeker al een vast contract mislopen. Dat vind ik jammer omdat ik het gevoel heb dat je andere kwaliteiten niet zo gezien worden.”

Je wilt werk, je wilt vooruit. Ik heb zo hard gewerkt voor die studie, maar merk nu dat ik weinig kans krijg om daarin een job te vinden en te groeien. Dat maakt me triest.”

Opvoeder is intussen geen knelpuntberoep meer. 

“Ze kunnen dan wel zeggen dat er noden zijn en blijven in de sociale sector. Maar er worden geen nieuwe jobs gecreëerd. De besparingen daar zijn ten koste van het personeel. Dat is moeilijk voor de doelgroep en voor de medewerkers zelf. Als er iemand ziek valt, dan moeten ze een maand afwezig zijn voor er vervanging kan aangeworven worden. Zolang moeten de collega’s invallen, wat extra overbelasting voor de vaste ploeg betekent. En de gasten in de voorziening krijgen zo niet meer wat goed voor hen zou zijn.”

“Ik heb in al die tijd mijn kennis nog niet ten volle kunnen inzetten omdat ik met tijdelijke contracten de kans niet kreeg. Ze investeren minder in tijdelijke mensen. Als interim mag je bijna nooit een bijscholing volgen. Dat is maar half erbij horen, met veel onzekerheid als gevolg.” 

Ik gooi me telkens weer

“Ik word 30 deze zomer. Van de ene twee maand vervanging in de andere hobbelen is erg vermoeiend. Ik gooi me tijdens elke vervanging op de job om me te bewijzen.

“Als je als opvoeder wilt werken, dan moet je dat met je hart doen. Anders hou je dit niet vol. Je krijgt relatief weinig loon voor wat je doet, maar je doet het met hart en ziel. Ik ben enthousiast, ik wil me nuttig maken voor de wereld. Maar kreeg tot nu toe nog geen kans om op lange termijn iets uit te bouwen.”

 

Heb je na het lezen van dit verhaal zelf ook zin om je te laten ondersteunen door één van onze coaches in je zoektocht? Dan is ons aanbod van loopbaanbegeleiding misschien wel iets voor jou!  Hier kan je meteen inschrijven voor een traject.