“Nooit was ik ergens helemaal aanwezig.”

Achttien jaar lang werkte Wim als kinesist in zijn eigen praktijk. Hij combineerde dit met de taak als GON-begeleider binnen het onderwijs voor kinderen met motorische en sociaal-emotionele problemen. “Eerlijk gezegd heb ik dit te lang volgehouden. Niet zo zeer uit koppigheid, maar als zelfstandige werk je hard en veel. Ik maakte niet de reflex om stil te staan en over nieuwe kansen na te denken. Mijn twee jobs gaven me veel afwisseling, maar het was tegelijkertijd belastend voor mijn hersenen. Nooit was ik ergens helemaal aanwezig. Mijn aandacht was vaak opgesplitst en het werken stopte amper.”

Wim kreeg last van lichamelijke klachten, hij piekerde veel en werd erg vermoeid. “Ik voelde hoe ik afstevende op een burn-out. Ik had de laatste jaren te veel van mijn lichaam en geest gevraagd en dit hield ik onmogelijk vol. Ondanks het feit dat ik ontzettend veel energie in mijn praktijk had gestoken, besloot ik om ze stop te zetten en regelde ik een overname.”

Wim bleef zeven maanden thuis. “Het was een heftige en confronterende periode, waarin ik veel heb leren loslaten. Eens ik beslist had om met de praktijk te stoppen, viel er een last van mijn schouders. Toen ben ik beginnen herstellen en genieten van de tijd die vrij kwam en leerde ik afkicken van het steeds bezig zijn. De realiteit heeft van zichzelf terug ruimte gecreëerd voor me.”

Van binnen naar buiten

Gedurende zijn ziekteperiode ging Wim in therapie. “Ik bleef vastzitten in oude patronen en gedachten en het deed deugd om ze luidop te analyseren. Ik besefte dat de één op één relatie met mijn patiënten me leeg zoog en dat wilde ik niet meer. Maar wat dan wel? Als kinesist zag ik enkel opties die me niet enthousiast maakten: werken in een fitnesscentrum, vertegenwoordiger worden…”

Vanuit dit dilemma stapte Wim naar Werk met Zin en kwam hij terecht bij coach Ellen. Wat hij verwachtte van de loopbaanbegeleiding? “Eigenlijk dacht ik  dat we mijn mogelijkheden op de arbeidsmarkt zouden bekijken, maar het werd een persoonlijk traject met nadruk op waar ik écht voor wilde gaan en in geloof. Ik herontdekte zaken die in me zaten, maar die ik vergeten was. Heb altijd al een voorliefde gehad voor de natuur. Ik was een buitenkind en wandelde graag. Nog steeds voel ik me in de natuur op m’n best. Als kinesist keek ik vanuit het venster in mijn praktijkruimte steeds verlangend naar buiten. Het geeft me rust.”

Ellen lokte Wim letterlijk en figuurlijk uit zijn kot. “Ze is niet op haar mond gevallen en stelde me voor de keuze om voor een veilige optie te gaan of om mezelf uit te dagen. Ze heeft zelf veel energie en dat straalt ze ook uit. Het gaf goesting om meer uit mijn leven te halen dus ik besloot om het buitenleven toe te laten en onderzocht enkele pistes van ecologisch werken in en met de natuur.”

De proef op de som

Om te ervaren welk effect het buitenwerk op Wim zou hebben, werkte hij vrijwillig bij een bioboer, een ecologisch tuinaanlegger en bij een werkploeg van Natuurpunt. “Het fysiek werken deed me herleven. Ik was nu met mijn eigen lichaam bezig in plaats van dat van mijn patiënten. Het gaf meer energie dan ik verwachtte. Ik voelde hoe de passie voor natuur en ecologie terug meer en meer naar boven kwam en heb een aantal tuinaanleggers aangeschreven om me als zelfstandige aan te bieden. Eén van hen heeft mij volledig onervaren aangeworven! Van hem kreeg ik een mooie kans.”

Nu zit Wim in de juiste richting: de combinatie van buiten zijn, werken met natuur en tussen mensen met dezelfde ideologie. “Het collegiaal contact is verrijkend voor me. We geloven in hetzelfde en daardoor kijk ik ernaar uit om samen te werken. Voordien heb ik altijd alleen gewerkt en vond ik dat geen probleem, maar nu ervaar ik de meerwaarde van samen bewust aan iets te werken.”

De volgende beweging

Ondertussen schoolt Wim zich verder in ecologisch tuinaanleg en permacultuur en groeit zijn overtuiging. “Ik werk nu twee volledige dagen buiten en sta daarnaast nog steeds met één been in het onderwijs. Daardoor is het een veilig experiment, maar ik voel terug dat het combineren van twee jobs belastend voor me is. Ik hoop ooit de beweging te kunnen maken om mijn vaste baan los te laten en me volledig te kunnen concentreren op werken met de natuur.”

De gesprekken met Ellen brachten Wim terug naar zijn essentie en daar is hij dankbaar voor. “Als je het noorden even kwijt bent is het nodig om even in de leegte te gaan en hardop te durven nadenken hoe je je terug nuttig en gelukkig kan voelen. Dat helpt.”

 

Heb je na het lezen van dit verhaal zelf ook zin om je te laten ondersteunen door één van onze coaches in je zoektocht? Dan is ons aanbod van loopbaanbegeleiding misschien wel iets voor jou!  Hier kan je meteen inschrijven voor een traject.