Overname en collectief ontslag

Hoe behoud je je veerkracht en positiviteit tijdens een lange opzegperiode na collectief ontslag? Dat was de bezorgdheid die Sofie (35) bezighield na de overname van het bedrijf waarvoor ze werkte. “Ik startte zeven jaar geleden in een eerder administratieve rol binnen customer service van een Zweeds packagingbedrijf. De sfeer was er goed, ik had leuke collega’s en mijn vertaalachtergrond kwam goed van pas bij de vele dagelijkse klantcontacten.” Na vier jaar werd het voor Sofie duidelijk dat ze meer in haar mars had. Ze wilde doorgroeien en zich meer toeleggen op systeemanalyse. Sofie kreeg de kans om mee te werken aan de ontwikkeling van het ERP-systeem, systeeminstructies uit te schrijven en collega’s op te leiden. Hierin zag ze wel toekomst, tot een deel van de firma waar ze werkte werd overgenomen door een Brits bedrijf.

“De sfeer veranderde geleidelijk aan. Groeiplannen werden op de lange baan geschoven en ik zag geen kansen meer om me te verdiepen in wat ik voor mezelf ontdekt had. Uiteindelijk mondde de overname uit in een collectief ontslag van mijn afdeling. Dat gaf de doorslag om nu echt werk te maken van mijn loopbaan. Ik  speelde al langere tijd met het idee om loopbaancoaching te volgen, maar stond aan het begin van een grote verbouwing thuis.”  Eigenlijk wilde Sofie dit eerst min of meer achter de rug hebben, waarna ze zou onderzoeken hoe ze haar carrière verder vorm zou geven. Maar het ontslag pakte haar in snelheid.”

Sofie getuigt over loopbaanbegeleiding

Van angst naar kracht

“Ik wilde mijn opties grondig onderzoeken. Initieel dacht ik nood te hebben aan iemand die alles met mij op een rij kon zetten. Ik wilde me voorbereiden door degelijk uit te zoeken wat ik nodig heb in een nieuwe job om me verder te kunnen ontwikkelen.” Uiteindelijk bleek een ander aspect nog van groter belang. “Ik wilde niet gedemotiveerd geraken tijdens de lange opzegperiode tot het werkelijk ontslag.  Negen maanden vertoeven op een zinkend schip, kan al wel eens in je zelfvertrouwen snijden. De laatste maanden was er steeds minder werk en meer verveling op kantoor. Dat vreet energie. Ik wilde vooral constructief zijn en vroeg me af hoe ik positief kon blijven in een situatie die zich daar niet toe leent. Samen met Els bekeek ik hoe ik mijn focus kon bewaren en welke de triggers waren die me afleidden, angstig maakten of meetrokken in  negativiteit. Op die manier bleef ik de baas over mijn eigen kracht en goed voelen. Ik trachtte op mijn werk nog te experimenteren met coaching en training van de nieuwe medewerkers. Zo keerde ik de lastige situatie nog om in een nuttige ervaring.”

Toch was het best een angstaanjagende periode voor Sofie. “Mijn partner en ik hadden net een grote financiële investering voor ons huis gedaan op het moment dat ik zonder werk viel. Ik moest het hoofd dus koel houden en geen overhaaste beslissingen nemen.”

Focus bewaren

Uiteindelijk werd Sofie nog zes maanden uitbetaald en werd haar ontslag een geluk bij een ongeluk. “Ik kon meer tijd investeren in de verbouwing en me tegelijkertijd stevig voorbereiden op een nieuwe stap. Dat was een meevaller, maar hoe meer de tijd verstreek hoe minder voeling ik had met mijn capaciteiten. Via de opdrachten en tips die Els me gaf, kon ik toch mijn focus bewaren. Want dat was de sleutel.”

Het was de mooie interactie en de individuele afstemming die Sofie erg waardeerde. ”Waar ik nood aan had, daar werkten we aan. De begeleiding werd aangepast aan mij. Ik wilde het grondig en verdiepend doen, dus daar namen we de nodige tijd voor. Els gaf me literatuur waardoor ik ook op mezelf nog verder kon uitklaren wat belangrijk was voor me.” Uiteindelijk bleek dat de weg die Sofie was ingeslagen op haar werk, de juiste was. Systeemanalyse- en procesverbetering in combinatie met training geven. Daar geraakte ze meer en meer van overtuigd. Sofie haar leidraad om op lange termijn geboeid te blijven, kreeg vorm.

Neen zeggen loont

Doordat Sofie ontslagen werd, had ze ook recht op een outplacementtraject. Dat zag ze eerder als een aanvulling. De inzichten uit de loopbaancoaching zette ze concreet om in acties.

“Ik vlooide tijdens de outplacementbegeleiding mijn omgeving uit en stuurde 25 spontane sollicitatiebrieven.” Ofschoon ze er niet veel van verwachtte, werd Sofie vier maal uitgenodigd op gesprek. Eén van de werkgevers beet, maar Sofie ging niet op het aanbod in. Waarom? “Ik wilde echt een job die voldeed aan zoveel mogelijk waarden en punten die ik had vooropgesteld. Het vroeg veel lef van me om het aanbod te weigeren, maar enkel door nee te zeggen week ik niet af van mijn plan.” Het actieplan dat Sofie met Els had opgesteld bleef haar leidraad: eerst verbouwen, dan de arbeidsmarkt onderzoeken, spontaan solliciteren en selectiekantoren inschakelen. Sofie schreef zich in bij 40 selectie- en uitzendkantoren die met bepaalde bedrijven samenwerkten.

Uitzendkracht

Het was via dit laatste kanaal dat ze haar nieuwe job vond. “Ik had het online-formulier zeer uitgebreid ingevuld. Dezelfde dag kregen ze een vacature binnen voor systeem- en operationele ondersteuning in een Europees distributiecentrum. Dat was hem! Ik solliciteerde en kreeg de job.”

“Wat ik het liefst wou heb ik nu. Alle onderdelen van de vorige job die ik graag deed, heb ik overgehouden. Ik kan nog altijd mijn talen gebruiken, maak deel uit van een leuk en dynamisch team en leer nog elke dag bij.”

Heeft Sofie gewoon geluk gehad? “Achteraf bezien was mijn ontslag een meevaller. De timing was juist. De coaching bij Els heeft me vooral geholpen om, eens mijn doel duidelijk was, er niet van af te wijken en de moeilijke afrondingsperiode op mijn vorig werk positief te overbruggen. Maar ik zie ook dat het resultaat van mijn vele inspanningen én het lef om neen te zeggen zeker geloond heeft. En ondertussen woon en werk ik nu tevreden in twee nieuwe huizen!”