“Ook na mijn loopbaan volgt er een mooie levensfase”

Al sinds zijn jeugd is Luc Debaene (61) gepassioneerd door geneeskunde én door lesgeven. Vijfentwintig jaar lang was hij een bevlogen huisarts, tot een zeldzame neurologische aandoening hem tot stoppen dwong. Gelukkig wachtte op hem een nieuwe carrière in de academische wereld. Die loopt nu stilaan op zijn einde. “Mijn aankomend pensioen zorgde voor belangrijke rationele, emotionele en existentiële vragen. Daarom wou ik een gesprekspartner die mee antwoorden kon zoeken.”

Als achttienjarige vroeg Luc zich af welk beroep het beste bij hem zou passen en wat hij kon bijdragen aan deze wereld. “Ik had wel wat verstand en was behoorlijk gevoelig. Ik besloot daarom om dokter te worden. Halverwege mijn studies overleed mijn vader, nadat hij vele maanden in coma lag. Ik heb zo de geneeskunde van binnen de ziekenhuismuren leren kennen. De slechte medische zorg en de belabberde communicatie van de artsen toen was stuitend. Deze ervaringen hadden een serieuze impact op mijn verdere leven en op de manier waarop ik dokter wilde zijn. Ik koesterde de aloude alchemistendroom om van lood goud te smeden.”

Bijberoep werd hoofdberoep

Op zijn vijfentwintigste startte Luc een succesvolle huisartsenpraktijk. “Mijn praktijk groeide en bloeide en toch voelde ik de nood om ook een voet in het onderwijs te houden. Dat gaf mij zuurstof. Het is trouwens geweten dat een huisarts er best iets bijneemt, omdat hij anders dreigt op te branden. Concreet startte ik in de Universiteit Antwerpen met communicatietrainingen voor studenten huisartsgeneeskunde en gaf ik les in klinisch redeneren. Ik vond het zinvol om de huisartsgeneeskunde in Vlaanderen academisch mee te helpen uitbouwen. Maar tussen mijn veertigste en vijftigste kreeg ik tal van symptomen. Ik was o.a. heel snel moe en had spierpijnen. En toch was dit geen burn-out. Na onderzoek bleek dat ik een zeldzame neurologische aandoening had. Ik deed mijn werk nog erg graag, maar na een aantal uren consulteren was ik telkens uitgeput en recupereerde ik zeer traag. Na vijfentwintig jaar moest ik mijn praktijk stopzetten.”

getuigenis_loopbaanbegeleiding_werkmetzin_Luc_Koenbroos

Zonder de moed te verliezen maakte Luc van zijn bijberoep zijn hoofdberoep. Voordien bracht hij enkel huisartsen communicatie bij, nu bouwde hij een hele communicatielijn uit doorheen het curriculum voor alle studenten geneeskunde van de Universiteit Antwerpen. “Ook toekomstige chirurgen, internisten, gynaecologen, pediaters, enzovoort, moeten leren hoe ze zorgvuldig en patiëntgericht kunnen communiceren. Het werd een nieuwe passie. Ik kreeg van de Faculteit de mogelijkheid om een heel team communicatietrainers samen te stellen en te leiden. Samen zetten we er onze schouders onder. In deze nieuwe bevlogenheid ging ik echter vaak over de grenzen van mijn neurologische beperking. Dat is typisch iets voor mij. Als ik gepassioneerd ben, ga ik over alle grenzen heen.”

Vragen bij einde loopbaan

Na zijn zestigste verjaardag dacht Luc na over het einde van zijn loopbaan. “In theorie mocht ik op pensioen gaan, maar waarom wel en waarom niet? Ik overwoog ook om in een afgeslankt regime te gaan werken. Ik vroeg mij vooral af hoe mijn leven er na mijn pensioen zou uitzien. Zou ik in een zwart gat vallen? Ook al had ik een aangenaam vrijetijdsleven, werken met studenten geneeskunde was nu eenmaal mijn passie. Daar wilde ik wel eens met iemand naar kijken.”

Via een lid van zijn communicatieteam kwam Luc bij Werk met Zin terecht. “Naast haar communicatietrainingen aan de universiteit werkt zij daar ook als loopbaancoach. Maar aangezien ik haar coördinator ben, vond ze het niet gepast om mij zelf te coachen. Daarom raadde ze mij coach Marianne aan. Toen ze haar profiel beschreef, wilde ik haar graag leren kennen. Ik googlede Marianne en blijkbaar kon ze aardige adelbrieven voorleggen. Haar profiel en opleidingen vond ik goed bij mij passen. Na het eerste contact voelde ik ook dat het klopte. Op een fijne respectvolle manier bracht ze structuur in mijn verhaal. Ik kreeg prompt vier ogen, twee stellen hersenen en twee harten om naar mijn verhaal te kijken. Marianne stelde tijdens vier gesprekken telkens die verhelderende vragen die de juiste elementen naar boven brachten. Ze stimuleerde mij daardoor om mijn loopbaan en wat ik er in zocht en gezocht had te verkennen.”

Levensloop onderzoeken

En tot welk inzicht kwam Luc? “Dat voor mij werken mijn leven is en vice versa. Dus vond ik het belangrijk om mijn hele levensloop te onderzoeken en mij af te vragen hoe mijn leven er na mijn loopbaan uit zou kunnen zien. Marianne triggerde mij om te kijken welke ‘rollen’ hierbij typisch van mij zijn en welke hiervan na stoppen met werken een andere invulling kunnen krijgen. Ik besefte dat ik mijn professionele doelen zowat had bereikt, maar dat ik de deur niet zomaar achter mij wil toetrekken. Ik wil wel alles geconsolideerd achterlaten in de handen van mijn team en opvolgers. Nieuwe projecten ga ik voortaan niet meer aannemen. Voor ballast pas ik. Nog meer besefte ik dat ik nodig rekening moet houden met mijn fysieke grenzen en dat goede zelfzorg voor mij essentieel is. Ik wil wel nog tot mijn vijfenzestigste in een afgeslankt regime academisch die dingen doen die wezenlijk voor mij zijn en die mij energie bezorgen.”

Tijdens de laatste sessie zorgde Marianne voor een nieuw stukje zelfkennis bij Luc. “Ze vroeg mij wat voor mij de manieren zijn om alsnog in de soep te geraken. Het kwam eruit dat dat voor mij te weinig mijn grenzen bewaken is en me te verantwoordelijk voelen. Ik leerde meer te delegeren en Marianne maakte mij het belang hiervan zeer duidelijk. Ik voerde daarop een paar gesprekken met mijn naaste teammedewerkers. We bespraken hoe we mijn werk konden verminderen en afronden. De nieuwe teamleiding heeft nu al taken van mij overgenomen.”

Zwart gat onbestaande

Luc heeft geen schrik meer van het zwarte gat na zijn loopbaan. Quality time staat nu centraal. “Door de gesprekken met Marianne is alles veel rustiger en transparanter geworden. Ik werk nu minder en ga misschien in een nog kleiner mandaat werken. Intussen boorde ik een aantal oude vriendschappen aan en trekken we er regelmatig samen op uit. Samen met mijn partner Wouter heb ik een buitenhuisje en we zitten er vaak. Ik ga ook veel meer fietsen en zwemmen dan vroeger. Er is meer tijd voor cultuur en we willen nog meer gaan reizen. Omdat ik graag kook en vrienden ontvang, wil ik Thai en Marokkaans leren koken. Of ik nog wil lesgeven? Ik ben nog steeds bevlogen om artsen te leren zo goed mogelijk te communiceren en klinisch te redeneren, dus wil ik nu en dan nog trainingen geven na mijn pensioen. Maar dan wel onder mijn condities, zonder dat ik mezelf in de soep draai.”

Luc heeft niets dan lovende woorden voor de gesprekken met Marianne. “Ik heb het gevoel dat ik met Marianne een hele weg heb afgelegd. Marianne coachte mij zo dat ik er met heel mijn persoon mocht zijn. Ik ben echt tevreden dat ik de loopbaancoaching volgde, met wie ik het gedaan heb, en hoe het gelopen is. Wouter volgde na mij ook loopbaancoaching bij haar en ik merkte dat Marianne met hem een heel andere aanpak had, omdat hij in een andere levensfase zit. Coaching op maat dus. Ik heb in mijn leven heel wat met therapie en coaching te maken gehad en kan zeggen dat haar stijl en betrokkenheid zorgvuldig en competent waren. Ze vertrekt op de juiste manier, vanuit het hart. Dat waardeerde ik enorm.”