“De open werksfeer in België is een verademing”

De liefde bracht Lili Chong (27) tot België. Ze wisselde haar job bij de Nationale Bank van Maleisië in voor een master in Europees Recht aan de Universiteit Gent. Drie jaar verder, na een pak sollicitaties en een tussentijdse job, vond ze uiteindelijk haar plek bij de dienst Belastingen van het Stadsbestuur in Oostende. “Dankzij de loopbaancoaching leerde ik gericht en vol vertrouwen te solliciteren. Dat was ooit anders”, lacht de energieke Lili.

Na haar studies ‘Bachelor of Laws (LLB)’ in Groot-Brittannië keerde Lili terug naar haar thuisland Maleisië. Daar werkte ze als juridisch adviseur voor de Nationale Bank. “Ik gaf er advies over de wet- en regelgeving rond bankrecht. Ondertussen trouwde ik met een Belg. We besloten om naar België te gaan. Eens in België, startte ik met een master Europees Recht aan de Universiteit Gent. Die rondde ik een jaar later met onderscheiding af. Het was een jaar van intensieve focus, want ik wilde zo snel mogelijk een job vinden na mijn studies.”

Afwijzingen waren niet gemakkelijk

Snel een job vinden bleek in realiteit toch niet zo makkelijk te zijn. “Ik bezocht heel wat jobbeurzen om mezelf te verkopen aan internationale bedrijven. Met mijn bagage en dynamiek dacht ik dat ik wel een kans maakte. Maar als ik een antwoord kreeg, was dat steeds hetzelfde. Mijn master Europees Recht was onvoldoende, want ik miste een bachelor Belgisch Recht, of mijn kennis van het Nederlands bleek onvoldoende te zijn. Daardoor kon ik geen juridisch advies geven aan hun klanten. Ik probeerde het dan maar bij consultancy bedrijven, omdat ze breder denken. Ook dat werd niets, hoewel ik erg hard probeerde. Als ik er nu aan terugdenk, waren die afwijzingen toch niet gemakkelijk. Ik kreeg er wel een dikke huid door.”

getuigenis_loopbaanbegeleiding_werkmetzin_Lili_KoenBroos

Ontmoedigd liet Lili het solliciteren voor wat het was. Haar nieuwe doel werd Nederlands leren. “Ik volgde zes maanden Nederlandse lessen aan de universiteit. Alleen was ik er niet altijd met de volle aandacht bij. Ik dacht vaak aan het horrorscenario dat ik na deze studies nog geen job zou vinden. Toch slaagde ik voor alle niveaus. Tijdens mijn laatste niveau, ik had nog drie maanden te gaan, solliciteerde ik voor een halftijdse functie als secretaresse in een van de vakgroepen aan de universiteit. De prof vroeg of ik wel bereid was om kleine klusjes te doen. Ik antwoordde daar eerlijk op. Ik zei dat ik mij volledig zou inzetten voor de functie waarvoor ze mij betaalden. Ze namen mij aan, ook al wisten ze dat ze mij niet zo lang konden houden. Uiteindelijk bleef ik er toch anderhalf jaar. Gelukkig kwam ik goed overeen met de collega’s. Toen ik de job verliet, had ik mooie vriendschap met hen opgebouwd. Ik ben ook zeer tevreden dat de persoon die mijn functie overnam, een gemotiveerde HOA is die administratieve ervaring in België wil opbouwen. Ik heb haar zelf aan de prof voorgesteld. Het concept van “netwerken” bewijst dus werkelijk zijn kracht. Het is ‘win-win’ voor iedereen, want de werkgever krijgt een gemotiveerde werknemer en de HOA krijgt een kans om ervaring op te doen.”

Speciaal naar Antwerpen voor loopbaancoaching

Lili had dan wel haar eerste werkervaring beet, maar haar verlangen naar nieuwe horizonten werd dus te groot. Om haar mogelijkheden te onderzoeken, ging ze te rade bij ProTalent. “Het is een netwerk van hoogopgeleide anderstaligen die werkzoekend zijn en potentiële werkgevers. Ze proberen voor de perfecte match te zorgen. Daar vertelden ze mij over loopbaancoaching. Dat leek mij heel interessant. Ik contacteerde daarop VDAB, maar volgens hen voldeed ik niet aan de voorwaarden omdat ik toen nog geen jaar in België werkte. Mijn werkervaring in Maleisië telde niet mee. Via Antwerps Integratiecentrum de8 kwam ik uiteindelijk in contact met Werk met Zin. Zij konden mij gelukkig wel helpen. De verplaatsing naar Antwerpen nam ik er graag bij.”

Tijdens het intakegesprek met haar coach Christine vertelde Lili over haar werksituatie. “Ik zei haar dat de job in het begin wel tof was, maar dat ik er na een tijdje uitgekeken op geraakte. Soms kon ik dat niet verborgen houden, al probeerde ik steeds vrolijk en enthousiast te blijven. Mijn collega’s dachten dat ik altijd opgewekt was, maar binnenin voelde ik mij anders. Ze wisten wel dat ik op zoek was naar ander werk. Dat vertelden ze mij ook openlijk. Dat was nieuw voor mij, want Aziaten hebben de neiging om alleen het positieve te zeggen. Het negatieve laten ze onbesproken. Ik leerde hier om mijn mening te uiten.”

Kansen leren creëren

Tijdens de coaching werd duidelijk dat de sollicitatie-aanpak van Lili bijgeschaafd kon worden. Zelf noemde ze die ‘richtingloos’. “Ik solliciteerde te breed. Ik kwam zelfs in de Flair met een oproep. Het enige wat ik niet had, was een video-cv. Samen met Christine bekeek ik hoe ik gerichter kon solliciteren. We onderzochten ook mijn sterke en minder sterke punten. Er lag veel nadruk op mijn eigen missie en waarden, en de waarden die ik verwachtte van een toekomstige werkgever. Ik leerde dat ik kansen voor mezelf moest creëren, rekening houdend met de tijdsgeest. Wat ik daarmee bedoel? Dat mijn zoektocht naar een gepaste job afhankelijk is van het moment. De job die ik bijvoorbeeld nu heb is geen droomjob, maar het is wel de stap ernaar toe.”

Lili ging ook aan de slag met haar cv. Daar was wel wat werk aan, besefte ze. “Iedereen heeft een verschillende stijl. Ik lees vaak publicaties in Jobat en Vacature, en daarin hebben ze het vaak over je jobdoelwit bovenaan je cv bepalen. Het toont aan dat je gericht bent. Werkgevers zien zoveel cv’s, dat ze alleen de meest opvallende onthouden. Ik maakte daarom mijn cv netjes en aantrekkelijk, mét mijn jobdoelwit beschreven. Dat was niet makkelijk. Eigenlijk geraakte ik er wat door in de war. Waarom? Ik ben redelijk ambitieus en heb hoge verwachtingen van mezelf. De keerzijde is dat ik daardoor ook snel teleurgesteld geraak. Christine wist daar heel goed op in te spelen door naar mij te luisteren. Ze deed mij beseffen dat ik mij niet mocht laten opjagen.”

Zenuwen onder controle

Er diende zich een nieuwe kans aan voor Lili. Ze mocht op sollicitatie bij een professor van de Universiteit Gent. “Ik was zo enthousiast dat ik op gesprek mocht bij hem voor een nieuwe functie. Christine stelde voor om mijn aanpak eerst samen te bespreken. Die professor is namelijk no-nonsens en wat intimiderend, omdat hij zo verstandig is. Ik liep er nogal hoog mee op. Maar met vriendelijkheid alleen maakte ik geen kans op de job, vertelde Christine. We deden daarop samen een bondige simulatie. Ze adviseerde mij om geen angst of zenuwen te tonen en deden hierrond verschillende oefeningen. Gelukkig kon ik ze tijdens het interview met de prof onder controle houden. En hij was onder de indruk. Hij vertelde mij dat hij niets kon beloven, maar hij ging proberen om een functie voor mij te creëren. Uiteindelijk kreeg ik in zijn vakgroep een job als Marketing- en PR-verantwoordelijke. Die jobinhoud sprak mij aan. Ik kreeg ook veel vrijheid en autonomie. Ik kreeg veel vertrouwen en hij was teleurgesteld dat ik na zes maanden weer weg ging.”

Vooral het pendelen tussen Oostende en Gent viel Lili zwaar te combineren met een nieuwe voltijdse job. Daarnaast vroeg haar actieve rol in het Oostendse verenigingsleven veel tijd. “Het draagt bij tot mijn integratie en wie ik ben. Christine stimuleerde mij hierin. Een job als educatief medewerker lag ook binnen de mogelijkheden. Maar het werd dus financieel medewerker bij de Dienst Belastingen in Oostende. Wat mij aansprak in de job? Er hing een goede chemie in de lucht tijdens het sollicitatiegesprek. Het mondeling examen was wel niet gemakkelijk. Dankzij de coaching voelde ik mij zekerder van mezelf. Niet lang na het wervingsreserve-examen, ontving ik een e-mail van de directeur Financiën van de stad Oostende. Hij vroeg mij of ik geïnteresseerd was om belastingdossiers en bezwaarschriften te behandelen. Eerlijk gezegd wist ik op dat moment niet wat bezwaarschriften waren. Ik verwachtte niets en ging op gesprek. De voorgaande teleurstellingen maakten mij immuun voor nieuwe afwijzingen. Tot mijn grote vreugde verliep het interview goed en boden ze mij de job aan.”

Alles is bespreekbaar

Vooraleer Lili de job aannam, ging ze een kijkje nemen op de werkvloer. “Ik vraag altijd naar de jobinhoud en hoe de dienst werkt. Ik vind het belangrijk om te weten hoe mensen met elkaar omgaan. Het antwoord stelde mij tevreden. Hij vertelde mij dat mensen samenwerken en elkaar helpen doordat iedereen een beetje over de job van elkaar weet. Ik ging vooraf ook kennismaken met mijn toekomstige collega’s. Dat vonden ze wel leuk. De werksfeer is er heel fijn en ze helpen mij. Ik ben geen Belg en geen Oostendenaar, dus ben ik onvermijdelijk soms in de war. Maar ik ben blij om hier te werken, want we komen allemaal goed overeen. Er wordt ook af en toe iets samen met de collega’s gedaan buiten werkuren, zoals een filmavond of een sportdag. En ik krijg kansen om door te groeien en bij te leren. Als er cursussen of vormingen zijn, kan ik vragen of ik mag deelnemen. Ik heb mij nu ingeschreven voor een cursus aan de School voor Bestuursrecht. Ik wil meer inzicht en kennis hebben rond de werking en contouren van een lokaal bestuur, het gemeentedecreet, besluitvorming, enzovoort.”

De nieuwe functie van Lili zorgde voor verbazing bij haar coach Christine, merkte ze op. “Ik had zelf ook niet verwacht dat het zo snel zou verlopen. Christine was in het begin wat bezorgd. Deze job heeft een ander profiel dan we eerst hadden uitgedacht. Ze zag mij misschien eerder in de socio-culturele sector werken, maar goed. Ik heb mijn kans gegrepen. En ik vind het tot hiertoe enorm inspirerend. Hoe de relatie met Christine was? Die was heel open. Eigenlijk was ze meer dan een coach voor mij. Ik heb veel bewondering voor haar. Ze coacht, luistert aandachtig en herinnert zich zaken die ik lang geleden vertelde, hoewel ze zo veel mensen ziet. Echt ongelooflijk. Naast haar drukke job wil ze ook daarbuiten geïnspireerd blijven. Ik vind het belangrijk om een rolmodel te hebben, en dat is ze eigenlijk voor mij.”

“Ik mis de drukte niet”

Lili heeft het naar haar zin in België. Ze vindt vooral de werksfeer een verademing. “Die is toch verschillend met die in Maleisië. Daar heerst er nog veel hiërarchie. Hier is de afstand tussen baas, diensthoofd, leidinggevende en medewerkers minder groot. Er wordt ook geluisterd naar je mening als je de voordelen en nadelen geeft. En hier kan ik alles binnen de werkuren doen. In Maleisië werken ze lang en gaan ze daarna met elkaar iets drinken. Er was altijd wel iets te doen. Die drukte mis ik niet zo, net zo min als de consumptiedrang. Integendeel. Ik waardeer mijn leven nu beter. Ik ben nog ambitieus, alleen zet ik niet meer zo veel druk op mezelf.”