“Het terug herkennen en voelen wat belangrijk is voor me, zorgde voor rust aan mijn binnenkant.”

“Het is simpel.” antwoord Els als ik haar vraag waarom ze voor loopbaancoaching koos. “Ik ben er op een dag helemaal onderdoor gegaan. Uiteraard was het een samenloop van omstandigheden. We hadden zorgen rond één van onze kinderen, ik voelde me niet meer op mijn plaats op mijn werk en ik bleef gewoon keihard doordoen.”

Het was pas nadat er weer rust kwam op gezinsvlak dat Els voelde hoe ver ze haar grenzen had verlegd. “Ik heb het echt niet voelen aankomen. Op een dag reed ik naar het werk en plots ben ik aan de kant gaan staan. Ik kon niet meer vooruit. Mijn lichaam zei gewoon STOP. Ik keerde huiswaarts, kroop in bed en kon alleen nog wenen. Wekenlang kon ik werkelijk niets meer. Enkel en alleen rusten.”

Blijven doorgaan

Had Els dan nooit eerder een signaal opgepikt dat ze zich uitputte? “Waarschijnlijk wel, maar daar stond ik niet bij stil. Mijn verkoudheden sleepten aan, ik was constant moe. Ik raakte eigenlijk nooit echt gerecupereerd. Maar ach, ik heb vier jonge kinderen, dus vond het quasi normaal dat ik vaak vermoeid was. Het hoort erbij. Het was een vanzelfsprekendheid om altijd te blijven doorgaan.”

Els bleef eerst twee weken thuis. En daarna nog eens. Telkens in overleg met de huisarts werd deze periode per maand verlengd. De overgang van alles naar niets bezorgde haar algauw een schuldgevoel. “Ik kon toch niet gewoon enkel thuis zijn! Er was wat werk te leveren op persoonlijk-  en op loopbaanvlak, dus nam ik contact op met coach Eliane. Ik wist niet of loopbaancoaching dat was, wat ik nodig had. Ik had eerder al een workshop gevolgd bij Eliane en dat was me erg bevallen, dus ik heb bewust voor haar gekozen.”

Een brug of een plank?

De eerste afspraak deden ze al wandelend. Buiten, de natuur in. En dat deed deugd. Het werd een wandeling die alles in beweging zette. “De omgeving biedt veel beelden die we koppelden aan hoe ik leef en wat ik doe. Zo kwamen we aan een bruggetje. Ik stapte er vlot over, altijd vooruit. Ik negeerde  dat de brug stuk was en zag vooral dat er nog een plank lag die me naar de overkant kon brengen. Zulke metaforen hielpen me nadien te herinneren waar ik op te letten heb.”

We werkten heel erg op het gemak, maar fundamenteel rond wie ik ben. Mijn drijfveren, competenties, waarden, kwaliteiten werden gaandeweg weer helder. Eliane slaagde er bewonderenswaardig goed in om de juiste woorden te geven aan wat ik dacht en nodig had. Het terug herkennen en voelen wat belangrijk is voor me, zorgde voor rust aan mijn binnenkant.”

Veranderingen

“Zo kwamen we o.a. tot een soort frame van wat er minimaal in een job aanwezig moet zijn voor me. Ik kwam tot inzicht dat ik zelfs deze fundamentele zaken niet meer terugvond in mijn job. Het was nochtans een job waar ik destijds erg bewust voor koos vanuit het gevoel een beetje te kunnen bijdragen aan het verbeteren van de wereld.” Els had eerder nooit stilgestaan bij de vele veranderingen die de laatste jaren hadden plaats gevonden. Binnen het bedrijf waar ze al zestien jaar werkte waren er veel wijzigingen gebeurd, ze was zelf veranderd, haar situatie thuis was veranderd… Hierdoor vervaagden ook de redenen waarom ze destijds zo bewust voor dit soort werk had gekozen.

Ze trok me los

“Wat bleek? Ik had zeer grondige keuzes te maken en dacht mezelf steeds opnieuw vast. Het hielp ontzettend dat Eliane tijdens de wandelcoaching bleef meekijken en alles op een rijtje zette. Zo trok ze me los van het vastzitten. Haar stijl is erg creatief en intuïtief en dat zorgde ervoor dat ik kon voelen wat er scheelde en ook wat er diende te gebeuren. Ze keek, luisterde, bevroeg en dat alles met zachtheid en zonder oordeel. Ze was een tegengewicht voor de strengheid waarmee ik naar mezelf keek.”

De opdrachten die Els kreeg zorgden voor verdieping, waardoor ze weer verder kon. “Alhoewel ik zo snel mogelijk weer aan het werk moest van mezelf, bleef Eliane letterlijk en figuurlijk staan. Je neemt de tijd die je nodig hebt, was haar motto.”

Te snel?

“Als ik er nu op terugkijk ben ik eigenlijk te snel in loopbaancoaching gegaan. Ik zat nog steeds in de teneur dat het vooruit moest gaan. Er werd wel duidelijk wat ik moest doen, maar ik was niet klaar om te handelen. Tijdens de gesprekken die ik deed met mijn netwerk, voelde ik alweer hoe ik mezelf voorbij holde. Eigenlijk had ik niets anders nodig dan rust. Dat heb ik me uiteindelijk pas gegund zes maanden nadat ik ben uitgevallen”

Els vroeg na één jaar ziekte, ontslag aan om medische redenen.

Gezinsleven

Door nu thuis te zijn merkt ze hoe belangrijk  het gezinsleven voor haar is. Voor Els is het duidelijk dat ze geen voltijdse baan meer wil. “Ik ben op zoek naar een begeleidende, coachende functie en werk daar langzaam naartoe. Ik geef mezelf de vrijheid om echt te zoeken wat ik wil. Ik ga gesprekken aan, betrek anderen bij mijn zoektocht, want één ding is zeer duidelijk: de stap die ik zal zetten, moet kloppen!”

 

Heb je na het lezen van dit verhaal zelf ook zin om je te laten ondersteunen door één van onze coaches in je zoektocht? Dan is ons aanbod van loopbaanbegeleiding misschien wel iets voor jou!  Hier kan je meteen inschrijven voor een traject.  Of heb je specifiek interesse in wandelcoaching