“Bij elk eerlijk antwoord viel er een last weg. Verrijkend!”

Voor de buitenwereld was Angelo Vreye een energieke gast die altijd vooruit ging. Hij leidde vergaderingen, stuurde teams aan en bleef als extern opvoeder strijden tegen kansarmoede in de stad Gent. Maar eigenlijk was hij moe, had hij het gehad, wilde hij zo niet meer verder. Toch ging hij elke dag door. “Tot ik dankzij de loopbaancoaching besloot dat het zo niet meer verder kon.”

 Al heel zijn leven staat Angelo in de sociale sector. Hij was een spilfiguur op het internaat van de stad Gent, de grootste kansarmoedestad van Vlaanderen, nota bene. “Op het laatste begon ik zenuwachtig te worden. Ik wist niet of ik de miserie kon blijven dragen. Niet dat het mij onderuit haalde, maar het was soms wel vervelend. Vroeger nam ik die miserie ook wel eens mee naar huis. Ik zag de problemen, alleen voelde ik mij machteloos om oplossingen te vinden. Het beleid reageerde vaak veel te traag, waardoor er een watervaleffect op gang kwam. Ik zag dat voor mijn ogen gebeuren, terwijl ik wel ideeën had over hoe je bepaalde zaken op micro- of beleidsniveau kunt aanpakken. Ik stootte op muren. Mijn vorige overste stond er ook niet voor open.”

getuigenis_loopbaanbegeleiding_werkmetzin_Angelo_KoenBroos

Probleem herkennen

Na een jaar lang een trekkende rol te dragen in zijn team, was Angelo uitgeput. “Ik wilde niet langer in het zicht teams aansturen. Het vroeg te veel van mij. Je moet de mensen heel de tijd lezen. Je ziet opvoeders die eronderdoor gaan, je krijgt mensen die je moet opvangen en oplossingen aanbieden. Maar je kunt nu eenmaal geen voorgekauwde oplossingen geven aan mensen. die moeten uit zichzelf komen. En daarvoor zorgen, kost veel energie. Er is een gouden regel in de hulpverlening: als je de problemen niet herkent, kun je ook niet werken aan de oplossingen. Dus de persoon moet zelf zien dat hij een probleem heeft.”

Dat was ook van toepassing op Angelo. Hij besefte dat hij een oplossing moest zoeken. “Ik wilde een keer iets anders doen. Koken is mijn passie en ik heb ook veel interesse in ecologie en natuur. Via-via hoorde ik over loopbaanbegeleiding. Ik zocht op de website van VDAB en kwam bij een hele waslijst terecht van organisaties die het aanbieden. Werk met Zin sprong er voor mij uit omdat ze een coöperatieve zijn. Ik ben daar zot van. Toen ik enkele getuigenissen las, was ik helemaal overtuigd. Na het eerste contact gingen we vrij vlot van start.”

Afspraak met zichzelf

Bij de het aanvatten van de loopbaancoaching, had Angelo een duidelijke afspraak met zichzelf gemaakt. “Ik wilde op alle vragen een eerlijk antwoord geven. Het was alles of niets voor mij. Door die houding en die van mijn coach Ellen, werd het gemakkelijk om toe te geven dat ik moeilijke momenten beleefde op het werk. Ik besefte dat ik bepaalde zaken meer uit ego deed en om te beantwoorden aan verwachtingen vanuit mijn omgeving. Door dat toe te geven, viel er telkens een last weg. Ik vond dat heel verrijkend. Eigenlijk had ik dat niet verwacht. Wat ik ook boeiend vond aan de coaching, was dat Werk met Zin verder keek dan enkel het werkgebied. Je volledige leven betrekken ze erbij, zonder dat het al te therapeutisch wordt. Ik ging terug tot mijn jeugd en stond stil bij bepaalde beslissingen die ik nam in mijn leven. Het was toch mezelf helemaal blootgeven.”

“Of het confronterend was? Ik vond het best interessant. Bijvoorbeeld om drie piekmomenten vanaf mijn geboorte in kaart te brengen, samen met mijn leer- en werkevolutie en familiale gebeurtenissen. Zo kreeg ik een grafiek met drie rode lijnen. Iedere keer dat lijnen samenvielen, kon ik zien of het invloed had op mijn beroepskeuzes. Ik was eerder al bezig met genealogie. Als er iets gebeurd in vorige generaties, zou zich dat kunnen doorzetten in je eigen beroepskeuze. Bij mij in de familie zitten ze bijvoorbeeld allemaal in het onderwijs, de zorgsector of de sociale sector. We hebben geen boekhouder of ICT’er.”

Profiel bevestigd

De oefeningen tijdens de loopbaancoaching kregen geen verrassende slotsom voor Angelo. “Ik ben iemand die heel graag leert, die graag opzoekingswerk doet, de actualiteit volgt, geïnteresseerd is in geschiedenis en maatschappelijke thema’s. Ik loop ook continu rond met een boekje waarin ik allerlei dingen opschrijf, zoals muziek die ik hoor en nog niet kende. Ik zoek dat dan later op. Ik vergaar zo veel informatie, op het maniakale af eigenlijk. Mijn vrouw moet soms ‘stop’ zeggen. Mijn profiel sloot dus aan bij die van een beleidsondersteuner, studiedienst en researcher. Mijn coach vroeg mij of ik bereid was om naar de privésector te gaan. Het was voor mij snel duidelijk dat ik niet bereid was om die stap in het onbekende te zetten. Ik ben niet zo commercieel ingesteld en heb nooit moeten werken met beperkte financiële middelen. En hoewel ik soms hard kan zijn, ben ik toch vooral zacht van karakter. Ik geloof ook niet in concurrentie. Ik heb er geen tijd, energie en zin voor. Dus we waren er vrij snel achter dat een openbaar bestuur mijn werkveld was.”

Angelo zag het niet zitten om nieuw werk te zoeken. Bovendien merkte hij dat hij enkele oefeningen van de loopbaancoaching ook op het werk kreeg. “Mijn overste is best een progressief iemand. Omdat ik transparant wilde zijn, vertelde ik haar over mijn loopbaancoaching. Ze zei mij dat ze tot dezelfde slotsom was gekomen. Ze zag het zitten om mijn functie te hertekenen. Eigenlijk had ze iemand nodig die in de schaduw werkt, het beleid ondersteunt en bepaalde tools krijgt om het werk te doen. Ik kreeg ook een eigen bureel, omdat ik merkte dat hoewel ik in de sociale sector werk en best sociaal ben, ik iemand ben die ruimte en stilte nodig heeft om mijn werk te doen. Mijn nieuw takenpakket is heel projectmatig. Dat is het resultaat van de loopbaancoaching. Ik heb een begin en einde nodig. Dat is fantastisch dat ik nu zo mag werken.”

Koken voor vrienden

Angelo’s passie voor koken en natuur houdt hij als vrijetijdsbesteding. “Ik heb vroeger veel caterings gedaan en in veel keukens gestaan. Ik volgde ook een opleiding als professionele hulpkok toen de loopbaancoaching nog liep. Maar mijn vrouw kreeg gezondheidsproblemen, waardoor ze parttime moest gaan werken. En ik was niet van plan om parttime te werken en twee of drie halve dagdelen een opleiding te volgen. Ik heb de opleiding dus in avondonderwijs gedaan. Hoewel ik mij geamuseerd heb, wist ik niet wat de toekomst zou brengen. Het is toch vaak avond- en weekendwerk, wat niet echt compatibel is met een gezin. Ik heb dus het risico niet genomen, maar de passie is niet verdwenen. Ik ga low profile koken, op het gemak. Dat is ook mijn aanpak bij mijn interesse in natuur. Ik ga wel eens naar lezingen en ben lid van Natuurpunt, maar ik ga stap voor stap. Uit de loopbaancoaching leerde ik dat ik mij soms plichtmatig engageer voor iets en dan niet meer terugkeer. Als ik iets doe, wil ik zeker zijn. Het moet goed aanvoelen. Heel voorzichtig zet ik nu mijn stappen in de imkerwereld. Ik haal er mijn rust uit.”

Er zat bijna een half jaar tussen het voorlaatste en laatste gesprek. “En dat was allemaal oké. Ik was nog steeds welkom. Ik moet eerlijk zeggen, mijn coach vond ik top of the bill. Ik had een goede klik met haar, vooral door haar objectieve houding. Ze stuurde mij goed en ik ging met alles aan de slag, zonder enige druk van haar. Het laatste gesprek was eigenlijk puur rapporteren. Ik vertelde haar over mijn vrije tijd waarin ik mij bezig houd met natuur en ecologie, over mijn koksopleiding en de plannen daarrond, en dat alles wat mij interesseerde, ik kreeg binnen mijn huidige job.”